Uttarranchal

Haridwar & Rishiskesh, zondag 26 januari t/m donderdag 6 februari

Hoewel niet officieel omdat we geen hindoes zijn voelt het toch een beetje alsof we op pelgrimage gaan als we met de nachtbus richting Haridwar & Rishikesh vertrekken. Waar een pelgrimagetocht traditioneel per voet werd afgelegd, begeven de meeste Indiers zich vandaag de dag per openbaar vervoer richting een voor hun heilige plaats. Het hindoeisme kent zeven heilige rivieren en zeven heilige plaatsen, en Haridwar is een van die plaatsen, gelegen aan de heilige Ganges. Het is op deze plaats dat de heilige rivier de Himalaya's uitstroomt en begint aan haar 2000 kilometer lange reis over de vlaktes. Volgens de legende is Vishnu's voetafdruk in Hardiwar aan de rivieroever te vinden wat het plaatsje 'Vishnu's Poort' (Hardiwar) maakt.

We voelen ons persoonlijk erg aangetrokken tot dit heilige plaatsje door haar ligging aan de hier nog onwaarschijnlijk schone en letterlijk blauwe Ganges; we zijn erg benieuwd naar de vele pelgrims die zichzelf van alle zonden komen reinigen door te baden in deze rivier; en naar de heilige mannen (saddhus) die hier hun toevlucht hebben genomen en hun wijsheid verkondigen. De busrit naar het plaatsje toe verloopt verre van prettig ('Shrinath, heb ik dat!') en zeer vermoeid komen we in de morgen aan in Haridwar, veel later dan gepland doordat de 'sloeber'bus en te laat vertrok en niet bijzonder hard opschoot. Maar we kunnen het de buschauffeur niet kwalijk nemen. De beste man moet in zijn eentje de uren durende tocht overbruggen zonder afgewisseld te worden, halsbrekende toerende uithalend om de vele gevaarlijk rijdende auto's en vrachtwagens te ontwijken en ons op de plaats van bestemming te krijgen. In Nederland zouden dit soort praktijken, zowel het lange rijden van de buschauffeur als het rijgedrag van de verkeersdeelnemers heel erg verboden zijn, maar in India kunnen we niet anders dan heel veel respect hebben voor de buschauf.

Heel de rit lang al twijfelen we of we zullen verblijven in Hardiwar zelf, of dat we doorreizen naar het nog dichter bij de oorsprong van de Ganges gelegen dorpje Rishikesh, 24 kilometer van Haridwar vandaan. Ondanks onze vermoeidheid en opkomende chagerijnigheid besluiten we nog verder te reizen in de hoop in Rishikesh de rust en stilte te vinden die in Hardiwar ver te zoeken is. De moed zakt ons in de schoenen als Rishikesh al net zo hectisch is, alweer zo'n plaats waarvan we ons afvragen wat we er in hemelsnaam doen. Maar dan hebben we het paradijs werkelijk gevonden. Aan de rand van het hectische stadje bevindt zich een loopbrug de geweldig mooie Ganges over die leidt tot een autoloos (en dus ook claxonloos, iets wat je erg gaat waarderen na 4 maanden India) wijkje van Rishikesh tussen bergen en rivier in. Dit kan niet anders dan het idealistische India zijn waar westerlingen massaal naar op zoek zijn, met haar supervrolijk gekleurde ashram's en yoga- en meditatiecursussen, overigens voornamelijk gericht op de eigen bevolking van India, die van heinde en ver komen om Rishikesh te bezoeken. Het spirituele centrum van de heilige plaats Hardiwar met haar saddhu's lijkt zich namelijk naar dit wijkje van Rishikesh te hebben verplaatst, waarschijnlijk omdat de omgeving hier wel de nodige rust en stilte verschaft. Als we Hardiwar zelf bezoeken zijn we dan ook werkelijk geschokt door al het lawaai en de drukte van een doorsnee Indiase stad, zo gewend zijn we aan de stilte van het Rishikesh waarin we verblijven.

Hoewel er voldoende hotels zijn aan deze lant van de rivier hebben we weer moeite met het vinden van een goede kamer. Is de kamer oke dan deugt de houding van het personeel weer niet. Al het gezeur, daar hebben we geen zin in en we vetrekken snel weer uit het populaire maar onbeschofte 'Green Hotel'! Dan kan de reisgids het wel aanraden maar blijkt maar weer eens hoe weinig accuraat sommige informatie is. In het 'Himalaya Hotel' om de hoek vinden we een geweldige kamer en het is mede hierdoordat we bijna twee weken 'blijven hangen' in Rishikesh.
Veel doen we niet in Rishikesh, maar het weinige dat we doen is wel bijzonder nieuw. We bekijken de intrigerende saddhu's, hun levenswijze, handelingen en gedragingen. We zien hoe ze hun wijsheden in praktijk brengen en pogen over te dragen. We zien hoe ze buiten leven in en rond de Ganges en dagelijks gevoed worden door de ashram's. We hebben veel respect voor deze toewijdelingen en hun manier van leven, en bewonderen ze met veel plezier. We krijgen geen genoeg van het uitzicht op de wonderbaarlijk mooie Ganges en nemen zelfs een dipje in het heilige water. Meer dan de handen houden we niet onder water (dat zouden de Indiers vast graag gezien hebben, twee witjes in hun ondergoed in de Ganges) want het water is stervenskoud en de stroming te sterk. Wel nemen we een potje Gangeszand mee naar huis, leuk voor op de schouw (die we niet hebben, maar ach!), het gebeurt immers niet dagelijks dat je met je handen in zulk heilig zand kan krioelen; nog liever hadden we rivierwater maar het speciaal ervoor aangeschafte koperen potje lekte meteen al als een tiet! We wagen ook nog een poging de bergen in te gaan maar omdat het gaat regenen moeten we het bij een poging laten. We hebben er al snel genoeg van, hoewel het lang geleden is dat we regen gevoeld hebben, als de buien drie dagen aanhouden. Dat krijg je, als de wolkenmassa aan de kant van de bergen blijft hangen waar wij ons net bevinden.

Maar na regen komt zonneschijn en dat geldt zeker in India. Overdag is het meteen weer poepiewarm en het is mooi om te zien hoe het door de regenval modderig geworden Gangeswater weer langzaam helderblauw kleurt. Het hele stadje leeft weer op! We maken dankbaar van het zonnetje gebruik door op het dakterras onze pas geleerde yoga-oefeningen te doen. Nee, we zijn niet 'gevallen' voor een van de vele yoga- en meditatie cursussen maar vonden wel dat we Rishikesh en India in het algemeen niet konden verlaten zonder ons in deze (praktische) materie te hebben verdiept. Omdat de vele cursussen met giechelende westerlingen en hoge prijskaartjes ons weinig aantrekkelijk leken, hebben we zelf wat boekjes aangeschaft en zijn we een beetje gaan experimenteren. Nou maar hopen dat we het volhouden en het zijn vruchten afwerpt.

Mede omdat we met Annemijn, die begin februari vanuit Nederland naar India vertrekt, hebben afgesproken elkaar rond Dehli te ontmoeten, slaan we Amritsar en Dharamsala over; beide steden liggen te ver van Rishikesh vandaan om ze snel snel te bezoeken. Tot onze grote spijt maar we hebben een beter alternatief, wat is er nou leuker dan een goede vriendin na bijna een half jaar in het buitenland te verblijven vanuit je eigen thuisland te ontmoeten. Met veel moeite regelen we een trein rechtstreeks naar Agra, waar we hebben afgesproken met Annemijn en haar moeder die haar op haar reis naar India vergezeld, zodat we zeker weten op tijd daar te zijn. Leuk leuk, we kijken er erg naar uit!!