Savannakhet, dinsdag 10 juni & woensdag 11 juni
De taalbarriere is soms groot in Laos. Dit
blijkt als we verschillende malen informeren naar de reisduur van de busrit
naar Thakhek. Verschillende mensen weten ons te vertellen dat dit ritje zo'n
drie uur gaat duren, ondanks dat we dit bijna niet kunnen geloven. Maar omdat
meerdere mensen ons dit vertellen zal het wel zo zijn en het is tenslotte
sneller dan gedacht. Maar op het busstation blijkt de realiteit toch iets
anders. Zes uur gaat het ritje duren en ondanks de gulle giften van Zuid Korea
in de vorm van stadsbussen laat de beenruimte in deze bussen echt te wensen
over. Dat Koreanen klein waren wisten we maar in deze bussen zitten zelfs
de Lao krap. Maar goed, een gegeven paard mag je niet in de bek kijken en
het is goed om te zien dat buurlanden helpen met het moderniseren van Laos.
De zes uur durende busrit gaat gepaard met
vele stops voor eten, Laos heeft een echte eetcultuur, en langs de weg worden
je vele exotische maaltjes aangeboden: kikkers op stok, geroosterde insecten,
vreemde paddestoelen en vele soorten fruit. Wij houden het maar bij lychees
en stokbrood. Dat India niet het alleenrecht heeft op muzikale videotjes in
de bus merken we ook; de een na de andere nationale artiest mag zijn liedjes
laten schalen over de tv en geluidsinstallatie. Maar zoals altijd overleven
we het ritje en zijn de herinneringen aan de belevenissen op de weg leuk.
Minder leuk is het als we er op het busstation van Thakhek achter komen dat
het plaatsje weinig voorstelt en dat, zo wordt ons door een bewoonster van
het plaatsje verteld, de hotels gesloten zijn omdat het laagseizoen is. Wij
voelen er weinig voor om dit aan den lijve te moeten ondervinden en besluiten
ons nog maar twee uur op te proppen in de bus zodat we de nacht door kunnen
brengen in Savannakhet.
Om tien uur arriveren we in het donkere Savannakhet.
We zijn blij als we onszelf bevrijd hebben uit de bus maar balen een beetje
omdat 's avonds arriveren nooit echt een pretje is. Minder prettig is het
nog wel als blijkt dat verschillende hotels vol zitten (waarom is ons een
raadsel) en we na lang zoeken genoodzaakt zijn een onderkomen te zoeken in
een te duur en te afgetrappeld hotel met te onvriendelijk personeel. Morgen
zullen we zeker proberen een beter onderkomen te vinden maar vandaag is het
eerst zaak de rammelende magen te vullen. Ook dit is geen gemakkelijke opgave
om half twaalf 's avonds maar uiteindelijk weten we een maaltje te scoren
en erna duiken we snel het bedje in, hopend op betere dagen!
De dag erna belooft veel goeds. De zon schijnt lekker en ondanks de afgetrappelde kamer hebben we goed geslapen. Gelukkig vinden we een fijn nieuw kamertje en kunnen we gaan genieten van de rust en schoonheid van Savannakhet. Het plaatsje heeft volgens de reisgids weinig te bieden maar wij vinden het juist een leuke plek om een dag te verblijven. Het stadje heeft een aangenaam karakter en ligt tegen de grens met Thailand aan. Het verschil met de aan de overkant van de Mekong gelegen Thaise dorpjes is duidelijk zichtbaar. Waar in Thailand het gemoedelijke dorpsleven plaats heeft moeten maken voor hoge antennemasten en lelijke moderne bebouwing lijkt Savannakhet stil te zijn blijven staan in de tijd. De Frans koloniale gebouwen en charmante christelijke kerkjes geven het dorp een romantisch uiterlijk. Wij wandelen op ons gemak door het dorp en verbazen ons over het dagelijkse Lao leven. Dat men in Laos laidback was wisten we maar in dit typische Lao dorpje merken we pas echt hoe lui de mensen eigenlijk zijn. Werken vindt men duidelijk niet erg belangrijk en geef ze eens ongelijk; het merendeel van de bevolking lijkt maar wat rond te hangen en gezellig samen te scholen.
Ook wij intergreren snel en nadat we het dorpje hebben bekeken bestellen we een maaltijd in een Frans restaurantje en bespreken we met een vijfenzestig jarige medereiziger onze ervaringen bij kaarslicht, daar door de hevige storm die is opgestoken de electriciteit is uitgevallen.