Don Khong, maandag 16 juni t/m vrijdag 20 juni
Hoewel we er op weg naar onze volgende bestemming
niet direct mee geconfronteerd worden, worden we er wel aan herinnerd. Dit
stukje zuiden op de grens tussen Laos en Thailand wordt op grote schaal gebruikt
voor houtkap. En de schade aan de natuur is schokkend, hoewel het grootste
deel van de kap zelf angstvallig uit het zicht wordt gehouden. Overal zien
we kale velden met boomstronkjes en we zien trucks volgeladen met onvoorstelbaar
grote bomen af en aan rijden. Afschuwelijk om op zo'n grote schaal met vernietiging
van eeuwenoude natuur geconfronteerd ter worden. We hebben ook gelezen dat
bomen in zelfs nationale parken niet veilig zijn voor deze zeer vaak illegale
houtkap en dat Laos hard aan het ontbossen is (en dat is moeilijk voor te
stellen, Laos is zo groen en staat zo vol met prachtige bossen). Het treurigste
is eigenlijk nog wel dat het vooral Thailand is dat grof geld verdiend met
de leegroof van Laos want al het hout verdwijnt linea directa naar Thailand
die het wereldwijd duur verkoopt (onder andere aan Europa). Gelukkig worden
we er vandaag niet direct mee geconfronteert want we gaan niet over de weg
(waar het allemaal goed zichtbaar is) maar over het water naar de 'islands
of the south'. De grootste van de maarliefst 4000 eilanden zullen we aandoen,
Don Khong.
De boottocht is uiterst relaxed aangezien
de boot geen bankjes heeft en we tussen de lokale bevolking in op over de
bodem uitgespreide rijstzakken moeten liggen. Het klinkt zo waarschijnlijk
niet heel comfortabel maar reken maar van yes dat we zes heerlijke uren voor
de boeg hebben. De boot is alleen iets te laag om een goed uitzicht op de
prachtige Mekong omgeving te hebben dus Mijke brengt haar tijd door met bijslapen
en Frank vermaakt een zeer nieuwsgierig Lao jongetje door samen de reeds verzamelde
reisgidsen door te bladeren. De onderlinge taalkennis van beide talen is niet
groot maar de conversatie lijkt het goed te doen op woorden als 'Boeddha',
'Naga' en 'Wat', en de situatie is uiterst vermakelijk.
De aankomst op Don Khong is ook weer een prachtverhaal.
Als we uit het bootje stappen blijken we op een zeer verlaten stukje toch
al erg verlaten aandoend Don Khong eiland te staan. We hebben geen idee waar
we precies zijn en zonder vervoer bij de hand en met enkel een lange geasfalteerde
weg tussen de rijstvelden door voor ons besluiten we alvast een stuk te gaan
lopen..... zijn we tenminste een stukje op weg naar de bewoonde wereld, mocht
er ooit een tukje of een bus opduiken. Om een lang verhaal kort te houden,
een tukje of bus duikt dus niet op. Wat wel verschijnt is een onvoorstelbaar
grote stortbui en we weten het maar net droog te houden in een hutje annex
bushokje langs de weg. En zo waar, blijkt Don Khong toch ook een bus te hebben,
die ons in het slechte weer niet ziet evenals het tot twee maal toe voorbijrijdende
tukje.
Als de lucht weer is opgeklaard kunnen we
onze tocht voortzetten en hoewel we heerlijk sightseeen zo op de voet, hoe
hard we ook hopen, guesthouse paradijs Muang Khong verschijnt telkens niet
om de volgende hoek. Na twee uur lopen vinden we het wel voldoende en gelukkig
rijdt daar opeens een volgeladen busje achter ons. De chauffeur is gelukkig
zo aardig om ons mee te nemen en vermoeid ploffen we op een bankje neer, hoewel
het een leuke wandeling was. Het duurt nog wel even voordat we in het guesthouse
dat onze chauffeur blijkt te hebben arriveren omdat eerst alle aangeschafte
marktwaar uit Pakse het eiland moet worden rondgereden, hoewel we nog maar
een klein stukje van Muang Khong verwijderd zijn. Zijn we op de voet toch
nog ver gekomen, zo'n twaalf kilometer concluderen we als we nogmaals de kaart
in onze reisgids bekijken.
Als we in Pon's Guesthouse (geen aanrader)
arriveren is het al donker en door de storm van enkele uren terug is de electriciteit
uitgevallen. We nemen op de gok een kamer (het is zo zonder stroom toch te
donker om hem te kunnen bekijken) en maken er onder het genot van eten en
bier een gezellige avond van met oude bekenden!
Omdat Don Khong erom bekend staat geweldig relaxed te zijn en het leuk moet zijn het eiland per fiets te verkennen is dat precies hetgene dat we er doen. De fietsen die we op de tweede dag weten te bemachtigen zijn weer eens van geweldige kwaliteit (not!) en omdat we per ongeluk in plaats van een klein rondje om het hele eiland heen fietsen komen we een aantal uren later bezweet en met flinke zadelpijn terug (of zouden we het fietsen echt verleerd zijn?). Maar de natuurlijke omgeving van het eiland is inderdaad prachtig en aangezien er amper verkeer is op Don Khong is het werkelijk een prachtige omgeving om per fiets te bewonderen. De dagen die we uitgetrokken hadden om lekker te niksen en alleen maar te genieten worden lichtelijk verpest door het feit dat het eten van Pon's Guesthouse zeer ziekmakende vissaus bevat met als gevolg dat Frank (met dank aan de kok) weer een paar dagen moet bed houden. Geen pretje en zover de eetlust al was verpest is deze nu helemaal verpest. Zielige zielige Frank, we dachten dat hij zijn portie ziekzijn wel had gehad dus hierna gaat hij niet
meer ziek worden!
Op zaterdagmorgen gaat het gelukkig weer beter en we zijn opgelucht dat we
weer verder kunnen reizen, weg van de vieze vissaus en terug naar Pakse. We
besluiten wegens dreigend geldgebrek toch maar terug te gaan naar het vol
met pinautomaten staande Thailand om later met een volle portemonnee het prachtige
maar dure (naar het schijnt) Cambodja aan te kunnen doen. Maar dat ligt allemaal
nog in de toekomst!